Monument Milky Way by +Juan Pablo de Miguel www.facebook.com-demiguel.art #milkyway #monumentvalley #night

Παλαιό καί νέο ημερολόγιο

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης της Arizona, ΗΠΑ











St. John Maximovitch of Shanghai and San Francisco (+1966)

“Holiness is not simply righteousness, for which the righteous merit the enjoyment of blessedness in the Kingdom of God, but rather such a height of righteousness that men are filled with the grace of God to the extent that it flows from them upon those who associate with them. Great is their blessedness; it proceeds from personal experience of the Glory of God. Being filled also with love for men, which proceeds from love of God, they are responsive to men’s needs, and upon their supplication they appear also as intercessors and defenders for them before God.”

(St. John Maximovitch)


What better description could be found to portray the essence of a man whose love for Christ drew him to such heights of spiritual perfection that he enkindled the faith of thousands from East to West? The life of St. John Maximovitch demonstrates more vividly than any words that true Christianity far exceeds the bounds of human “goodness”. Here is a shining reflection of the supernatural love of God which works miracles, a living proof that the burning faith of the early Christian saints still warms the earth at a time when the love of many has grown cold.

St. John did not isolate himself from the world, but he was not of this world. First and foremost he was a man of prayer. He completely surrendered himself to God, presenting himself as a “living sacrifice” and he became a true vessel of the Holy Spirit. His work as an apostle, missionary and miracle worker continues even now.

This saint of the latter times was born June 4, 1896 in the province of Kharkov. At baptism he was given the name Michael. As a child he was serious for his years and he later wrote: “From the first days when I began to become aware of myself, I wished to serve righteousness and truth. My parents kindled in me a striving to stand unwaveringly for the truth, and my soul was captivated by the example of those who had given their lives for it.”

Following the desire of his parents, he entered law school in Kharkov. He was a naturally gifted student but spent more time reading the Lives of Saints than attending academic lectures. “While studying the worldly sciences,” he wrote, “I went all the more deeply into the study of the science of sciences, into the study of the spiritual life.”

After the Revolution, he was evacuated together with his family to Belgrade where he entered the faculty of theology at the University. In 1926, a year after his graduation, he was tonsured a monk and given the name John, after his own distant relative, St. John of Tobolsk. In November of that same year, he was ordained hieromonk. Soon he became a teacher at the Serbian Seminary of St. John the Theologian at Bitol. More than once the bishop there, St. Nikolai Velimirovich, would say, “If you wish to see a living saint, go to Fr. John.”


It was his own students who first became aware of Vladika’s great feat of asceticism. At night they noticed that Vladika would stay up, making the rounds of the dormitories and praying over the sleeping students. Finally, it was discovered that he scarcely slept at all, and never in a bed, allowing himself only an hour or two each night of uncomfortable rest in a sitting position, or bent over on the floor, praying before icons. This ascetic feat he continued for the rest of his life.

At the age of 38 he was elevated to the episcopate of the Russian Orthodox Church Abroad, and was sent to Shanghai, China. There he restored Church unity, took an active interest in the religious education of youth, encouraged and participated in various charitable organizations founded an orphanage, and himself gathered sick and starving children off the streets. He always wore clothing of the cheapest Chinese fabric and often went barefoot, sometimes having given his sandals away to some poor man. Vladika celebrated Divine Liturgy and received Holy Communion daily, as he did for the rest of his life.


In Shanghai it became evident that Vladika was not only a righteous man, but a true ascetic, a man of prayer and a wonderworker. Once in Shanghai Vladika John was asked to the bed of a dying child, whose case had been called hopeless by the physicians. Entering the apartment, Vladika John went straight to the room in which the sick boy lay, although no one had managed yet to show him where this was. Without examining the child. Vladika immediately fell down in front of the icon in the corner, which was very characteristic of him and prayed for a long time. Then, assuring the relatives that the child would recover, he quickly left. And in fact the child became better towards morning and he soon recovered, so that a physician was no longer needed.

Vladika loved to visit the sick and if the condition of a patient would become critical, he would go to him at any hour of the day or night to pray at his bedside. There were cases when patients would cry out to Vladika in the middle of the night from their hospital beds, and from the other end of the city Vladika would come.

Man of Prayer

With the coming of the communists, the Russians in China were forced once again to flee, most through the Philippines. At one time 5,000 of the refugees were living in an International Refugee Organization camp on the island of Tubabao, located in the path of the seasonal typhoons.

When the fear of typhoons was mentioned by one Russian to the Filipinos, they replied that there was no reason to worry, because “your holy man blesses your camp from four directions every night.” They referred to Vladika John, for no typhoon struck the island while he was there.

In trying to resettle his flock, Vladika went to Washington, and through his intervention, almost the whole camp was miraculously able to come to America – including his orphanage.

In 1951 Vladika was sent to Western Europe. Here too his reputation for holiness spread – and not only among the Orthodox. In one of the Catholic churches of Paris, a priest strove to inspire his young people with these words: “you demand proofs, you say that now there are neither miracles nor saints. Why should I give you theoretical proofs, when today there walks in the streets of Paris a saint – Saint Jean Nu-Pieds (St. John the Barefoot)”.

Finally, in 1962, Vladika was sent to San Francisco in response to the urgent request of thousands of Russians who had known him in Shanghai. The Russian community was bitterly divided over the building of a new cathedral. Vladika became embroiled in this dispute and this eventually led to his persecution. But the Truth finally won out and a measure of peace was restored, the paralysis of the community ended, and the cathedral was finished.

Alive after Death

On June 19/July 2, 1966, during a visit to Seattle with the wonderworking Kursk Icon of the Mother of God, Vladika peacefully gave his soul to the Lord Whom he had served so faithfully during his earthly life. His unembalmed body was flown to San Francisco where for six days it lay in the cathedral in an open coffin, while thousands of the faithful came to say their last farewell to the beloved archpastor. Even after the sixth day it was noticed that there was no sign of decay.

Archbishop John was laid to rest in a small basement chapel under the altar of the cathedral after the San Francisco Board of Supervisors amended the City law to permit the burial of prelates in their cathedrals. His sepulchre became a place of pilgrimage for hundreds of people in need of his strong intercession before the throne of God. The many cases of answered prayer only confirm Vladika’s words to one of his devoted servants when, after his death, he appeared to her in a dream and said: “Tell the people: although I have died, I am alive!”

On June 19/July 2, 1994 St. John Maximovitch was canonized in San Francisco and his relics rest today in the Joy of All Who Sorrow Cathedral for all the faithful to venerate.



From “St. Herman Press” (St. Herman of Alaska Brotherhood)






Photos from St Anthony’s Greek Orthodox Monastery, Arizona, USA


The Spiritual War – Father Efraim of Philotheou and Arizona



St Anthony’s Monastery in Arizona


Στην Αμερική από τότε που πήγε ο Γέροντας (=Πατήρ) Εφραίμ Φιλοθεΐτης έχουν βαπτιστεί 800.000 ψυχές κι έχουν χτιστεί 19 Ορθόδοξα Μοναστήρια…!

 Γι’ αυτό τον λόγο ο Γέροντας δέχεται συνεχώς απειλές για τη ζωή του και απίστευτες συκοφαντίες. Κι όμως συνεχίζει…

Δεκαεννιά επίσημα καταγεγραμμένα Μοναστήρια σε ΗΠΑ και Καναδά… Και ετοιμάζονται δυο ακόμα…




Πατήρ Εφραίμ ο Φιλοθείτης, ηγούμενος της Μονής Αγ. Αντωνίου της Αριζόνας, ΗΠΑ

 Father Ephraim Philotheitis, the abbot of the Monastery of St Anthony in Arizona, USA



Ο Πατήρ Ισίδωρος ο τυφλός είναι για το σημερινό Άγιο Όρος της Ελλάδας ένα σημείο φωτεινής αναφοράς. Ένας χαρούμενος, αεικίνητος Μοναχός που σε δυναμώνει  όταν ολιγόπιστα και με απογοήτευση τη ζωή σου παίρνεις λάθος, πολλές φορές και με ένα από τα πασίγνωστα σκαμπηλάκια του, που σαν χάδι τα’ νοιωσαν όσοι τα δέχτηκαν. Χαίρεται με το καθετί, μα κυρίως  με το σκοτάδι των ματιών του.

Είναι αυτό που τον κρατά στερρό και εδραίο,  στον δικό του Γολγοθά ώσπου του Παραδείσου τ’ όνειρο να βγει αληθινό… Γι αυτό και όταν ήταν μικρό  παιδί στην Πάτρα, και δούλευε για να ζήσει, όταν μια μέρα  άρχισε να βλέπει θαμπά και να ξεχωρίζει μορφές και αντικείμενα, παρακάλεσε την  Παναγία να μην επιτρέψει να βρει το φως του, γιατί αλλιώς δεν θα τα κατάφερνε να γίνει Μοναχός!

Και αμέσως  ξανατυφλώθηκε για πάντα ….  Από μικρό παιδί ο Γέροντας κατάλαβε με την αγνή του καρδιά, αυτό που κάποτε ο ίδιος ο Χριστός μας είπε στον εκλεκτό του Απόστολο Παύλο: “Η δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται”.

“…Στον δρόμο, μας αντάμωσε  άφταστος   ασκητής,

της Παναγιάς παιδί αγνό, τυφλός εκ γενετής …

Μια αγκαλιά από αρώματα  πρόσφερε στις ψυχές,

Λείψανα, δάκρυα, νυχτερινές ζέουσες  προσευχές…

Πώς τις κρατούσε στοργικά σε σταυροκεντημένα  υφάδια …

Έβλεπε ολοκάθαρα! Mε χάρη τη  Φιλόθεη λάμψανε  τα σκοτάδια …

Και ο Γέροντάς του, που ρχετε κρυφά  για να τον δει…

Παρηγοράει πάντοτε  όποιον τον χρειαστεί …

Νοιώσαμε πως τους σκέπαζε  όλους με την ευχή του …

Κι ασίγητα  πως ακούγεται η σαν παιδιού  φωνή του,

να λέει  το  Κύριε Ιησού Χριστέ, έρχου κι  ελέησέ με

κι η Φιλοθέου ν’ αντηχεί, κι όλοι μας να κλαίμε,

που είναι μακρόθυμος Αυτός  και ακόμα υπομένει,

ύβρεις, ήλους,  ραπίσματα και όλους μας περιμένει…”

(Νώντας Σκοπετέας)

…Το είχε πει πολύ όμορφα και ο Γέροντας Παΐσιος αυτό που ζει ο Πατήρ Ισίδωρος: Για να πάει  κανείς στον γλυκό Παράδεισο, πρέπει να φάει  πολλά πικρά εδώ, να έχει  το διαβατήριο των δοκιμασιών στο χέρι. Ο τυφλός ασκητής βέβαια και ένα άλλο διαβατήριο έχει πάντα και κρατά μαζί του. Αυτό που του επιτρέπει  να επισκέπτεται τον αγαπημένο του Γέροντα Εφραίμ στην Αριζόνα των ΗΠΑ…

Ο δυνατός  του πόθος και η τόσο ανθρώπινη χαρά του, να γιορτάζει τις μεγάλες μέρες της πίστης μας στο πλάι του Πατέρα του, είναι τόσο εμφανή!  Αυτό μας έλεγε και αργότερα γεμάτος από ενθουσιασμό παιδιού:

“Έκανα Πάσχα το 2012 και το 2013 με τον Γέροντά μου! Φέτος αν θέλει ο Θεός θα κάνω και Χριστούγεννα!”.

Ταξίδι αμέτρητων ωρών και κούραση απερίγραπτη με έξοδα και θυσίες ποικίλες, για να βρεθεί απλά στο στασίδι πλάι του,  απέναντι απ’ την Αριζονίτισσα την Παναγία…

Για άλλους, αυτό θα θεωρείται σκέτη τρέλα! Μα είναι τυφλός θα  πουν… τι πάει να δει;

Ναι, είναι τρελός για τον Θεό και θα ευγνωμονεί αιωνίως εκείνον  που πότισε την ψυχή του με του γλυκού του Παραδείσου τα νάματα. Θείος έρωτας σε καθαρή καρδιά!

Είχαμε αγωνία για το αν θα καταφέρναμε να τον συναντήσουμε… Μας βρήκε εκείνος  και μας υποδέχτηκε σχεδόν ένα χιλιόμετρο μακριά απ την μετάνοιά του! Εκεί και πιο κάτω, συνήθως ξεβγάζει τους προσκυνητές που φεύγουν για άλλα μέρη…

“Μα πως θα γυρίσετε πίσω Γέροντα;”, τον ρωτούν εκείνοι απορημένοι…

-Μη νοιάζεστε παιδιά…πάτε εσείς στην ευχή της Παναγιάς μας και έχει ο Θεός! Και γυρίζει πίσω μόνος, και ανεβαίνει τους ορόφους και διασχίζει αμέτρητες φορές μέσα στη μέρα την Φιλοθέου απ άκρη σ’ άκρη, σκορπώντας κουράγιο και ελπίδα σε όσους κατάπληκτοι τον βλέπουν. Όλους τους νουθετεί  με λόγους του Γέροντά του. Πάντα το προσθέτει αυτό στο τέλος των συμβουλών του: -Δεν είναι δικά μου αυτά παιδιά …

Ο Γέροντας τα λέει… Του φιλήσαμε όλοι το χέρι και εκείνος άρχισε να μας ρωτά με ενδιαφέρον…  Ξαφνικά  ακούστηκε… η φωνή του Γέροντος Εφραίμ:  “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με…”, ήχος κλήσης στο τηλέφωνο του τυφλού Μοναχού που δεν σταματά να χτυπά … Έτσι  είναι σαν ο Γέροντάς  κάθε φορά να του λέει: Σήκωσε το τηλέφωνο και παρηγόρησε την ψυχή που σε καλεί. Μην ραθυμείς, μην δυσανασχετείς, αυτό είναι το διακόνημά σου και το ευλογώ εγώ, κάνε αγάπη και υπακοή.

… Άρχισε να μιλά και να δίνει συμβουλές σε μια γυναίκα που τον κάλεσε… Έπειτα ήρθε ξανά προς το μέρος μας και μας είπε να πάμε να πάρουμε δωμάτια, να ξεκουραστούμε λίγο και θα ερχόταν εκείνος να μας βρει …

Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας με έκπληξη και εκείνος σαν να το κατάλαβε πρόσθεσε: Μην ανησυχείτε, θα έρθω!

Ο Αρχοντάρης ένας νέος ευγενέστατος και πράος Μοναχός, μας τακτοποίησε  σε δωμάτιο του πρώτου ορόφου απέναντι απ το καθιστικό με την βιβλιοθήκη, δίπλα ακριβώς στο πανέμορφο  παρεκκλήσι του Αγίου  Νικολάου. Θα μοιραζόμασταν το δωμάτιο με δυο Λευκορώσους αδερφούς μας. Έναν πατέρα με τον γιό του που περιδιάβαιναν με τα πόδια όλο το Άγιο Όρος με πίστη και κατάνυξη ολόθερμη να αποτυπώνεται σε κάθε τους κίνηση.

Δεν είχε περάσει λίγη ώρα και ακούστηκε σχεδόν έξω απ την πόρτα μας η φωνή του Πατρός Ισιδώρου που μας αναζητούσε. Βάλαμε τον Γέροντα να καθίσει σε μια καρέκλα στο κέντρο του δωματίου. Και εμείς πήραμε θέση γύρω του νοιώθοντας πραγματικά ευλογημένοι. Κρατούσε μια μεγάλη πλαστική τσάντα . Έβγαλε ένα μεγάλο δέμα από μέσα. Αντικρίσαμε ένα πορφυρό  πετραχήλι με χρυσοκέντητους Σταυρούς  διπλωμένο να το  τυλίγει σε σχήμα μαξιλαριού.

-Τι είναι Γέροντα αυτό;  τον ρωτήσαμε …

-Έχει μέσα λείψανα του παππού Ιωσήφ του ησυχαστή, και διάφορα του Γέροντά μου… Τη φανέλα του, το μικρό χαλάκι  που προσευχόταν…  Με δέος το πήραμε στα χέρια μας και αρχίσαμε να το ασπαζόμαστε ευλαβικά. Δεν βρίσκαμε λέξεις για να περιγράψουμε το θείο άρωμα που ανέδυε …

Τόσο, που ολιγόπιστοι και αδύναμοι μπροστά στου Θεού τα υπέρλογα, αρχίσαμε να ψηλαφίζουμε αδιάκριτα και να ρωτάμε τον Γέροντα για το αν μέσα είχε και λιβάνι …

Ο Γέροντας χαμογέλασε και μας διαβεβαίωσε λέγοντας με τον απλό του τρόπο: “Αστεία θα λέμε τώρα;”.

Κρατώντας στα χέρια μας ή καλύτερα στις αγκαλιές μας εκείνο το μικρό μυροβόλο δεματάκι αρχίσαμε να ακούμε λόγια μπολιασμένα με σοφία Θεϊκή, βγαλμένα απ᾽ την αγνή ψυχή του παιδιού της  Παναγιάς:

“Παιδιά ας μην τα βάζουμε με τον Θεό και τα… μαθηματικά Του… Ήρθε κάποιος και παραπονιόταν που ο Θεός πήρε νέο έναν δικό του. Και του λέω: Ξέρεις σε τι ηλικία πήρε ο Θεός τον Μέγα Βασίλειο;  49 ετών! Λες να μην είχε να δώσει, να προσφέρει ακόμα αυτός ο μέγας Φωστήρας της Οικουμένης; Ξέρει ο Θεός, μην ζητάμε εξηγήσεις…”.

Έβγαλε τότε μια φωτογραφία. Εικονιζόταν ο ίδιος  μαζί με τον Γέροντά του και την Αγγελική μορφή του Μακαριστού Γέροντος Εφραίμ του Αγίου Καθηγουμένου της Ξηροποτάμου.

“Παιδιά το 1979 ήμασταν εδώ 92 Μοναχοί. Έστειλε λοιπόν  ο Γέροντάς μας τότε τον Φιλόθεο στην Καρακάλλου, τον Αγάθωνα στην Κωνσταμονίτου και τον Εφραίμ στην Ξηροποτάμου. Αυτός που λέτε παιδιά μαρτύρησε …  Ο Θεός επέτρεψε να κοιμηθεί με μαρτυρικό τρόπο νεότατος μόλις 40 ετών…. Ξέρετε γιατί; Γιατί βάπτισε Χριστιανούς Ορθοδόξους πολλούς ανθρώπους!”. Έκπληκτοι ακούσαμε κάτι που δεν γνωρίζαμε…  Είχαμε ακούσει ότι ο Ξηροποταμινός Εφραίμ είχε σκοτωθεί σε αυτοκινητιστικό… μα τώρα το πράγμα έμπαινε  στην αληθινή του διάσταση…

Σκέφτηκα πως στην Αμερική από τότε που πήγε ο π. Εφραίμ ο Φιλοθείτης έχουν βαπτιστεί 800.000 ψυχές…

Γι αυτό τον λόγο ο Γέροντας δέχεται συνεχώς απειλές για τη ζωή του και απίστευτες συκοφαντίες. Κι όμως συνεχίζει…

Δεκαεννιά επίσημα καταγεγραμμένα Μοναστήρια!  Δύο στην Νέα Υόρκη, στο Σικάγο, στον Καναδά… Και ετοιμάζονται δυο ακόμα ….

Στην Αριζόνα, το Μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου όπου εδρεύει ο Γέροντας φτιαγμένο μέσα στην έρημο μοιάζει με τον  πιο πράσινο  εύφορο τόπο του κόσμου. Φιλοξενεί μονίμως περίπου 500 προσκυνητές που φτάνουν από παντού αποζητώντας να ξεδιψάσουν τις ψυχές τους.  Με  άφθονο νερό που με θαυμαστό τρόπο βρέθηκε εκεί ποτίζονται χίλια και πλέον στρέμματα με 6000 ελιές, λεμονιές, πορτοκαλιές, φυστικιές Αιγίνης, αμπέλια και άλλα μέχρι πρότινος αδιανόητα  για το κλίμα της περιοχής . Μα τα αδύνατα για τους ανθρώπους είναι δυνατά για τον Θεό…

Για όλα αυτά μας μιλά ο Γέροντας Ισίδωρος με αγάπη αληθινή και σπάνια . Μας λέει και άλλα που αποδεικνύουν το μεγαλείο του Θεού. Για τον αγιασμό που δεν χαλά ποτέ,  για το όρος Θαβώρ και την Μεταμόρφωση του Χριστού μας . Εμάς μας αρκεί και που τον βλέπουμε… Μας δίνει ξεραμένο βασιλικό…

“Βάλτε το πάνω στο προζύμι και θα δείτε πως θα φουσκώσει… Πάρτε και λαδάκι απ την Παναγία μας και αγίασμα από του Αγίου Αθανασίου…”.

Δεν θέλαμε να τον αποχωριστούμε… Κρατούσαμε ακόμα το γεμάτο από Χριστό και την ευχή του μαξιλαράκι και ήταν σαν να αγκαλιάζαμε τα αχώρετα και απλησίαστά Του έστω για λίγες στιγμές…

“Σε λίγες μέρες θα έρθω και κοντά στα μέρη σας, στο Ξυλόκαστρο”, τον ακούσαμε έκπληκτοι να λέει… Πράγματι ο πάτερ Ισίδωρος “οργώνει” όλη την Ελλάδα. Πηγαίνει σε σπίτια αγαπημένων του παιδιών που έχει δει βαθιά μέσα τους, και εκείνα τον φιλοξενούν και μετατρέπουν το σπίτι τους σε αρχονταρίκι Αγιορείτικο καλώντας και άλλους αδερφούς που συνωστίζονται αγαπητικά να  ακούσουν και να ξαναθυμηθούν βιωματικά την αγάπη την άπειρη και την μακροθυμία του Θεού, μέσα απ τα απλά μα τόσο ψυχένδροσα λόγια του τυφλού ασκητή.

“Παιδιά εγώ φεύγω τώρα να ξεκουραστείτε για τις ακολουθίες. Θα σας βρω και έπειτα…  Την ευχή του Χριστού μας και της Παναγιάς μας να έχετε!”.

“Με τον Γέροντα μιλάτε στο τηλέφωνο;”, τον ρωτήσαμε.

“Επικοινωνούμε με πνευματικό τρόπο”, είπε χωρίς να προσθέσει τίποτα άλλο… Δεν χρειαζόταν. Ήμουν σίγουρος ότι συχνά τον επισκέπτεται όπως και όλα τα Φιλόθεα παιδιά του, όποτε και οπουδήποτε δυσκολεμένα ζητήσουν την ενισχυτική παρουσία του…

Στην Φιλοθέου όταν η ησυχία σκεπάζει απόλυτα τον αγιασμένο τούτο τόπο, αν κλείσεις τα μάτια, σίγουρα θα ακούσεις από κάπου μακριά να φτάνει η  απαλή φωνή του Πατρός Εφραίμ… Δίχως παύση να λέει την ευχή του Ιησού και να επικαλείται κάθε τόσο την Παναγία Μητέρα, με δάκρυα στα μάτια προσευχόμενος για τον κόσμο ολόκληρο, παρατείνοντας το Θεϊκό έλεος . Τον φαντάστηκα εν τω μέσω της νυκτός, σε μια χορεία σύγχρονων εν ζωή Γερόντων με παρρησία υιών Θεού και  κρουνούς δακρύων να τρέχουν απο τα μάτια τους,  σχεδόν να «κανοναναρχούν» την Σωτήρια Ευσπλαχνία, επαναλαμβάνοντας ο ένας μετά τον άλλον: “Ὅτι Θεὸς ἐλέους, οἰκτιρμῶν καὶ φιλανθρωπίας ὑπάρχεις…”(=Είσαι Θεός ελέους, οικτιρμών και φιλανθρωπίας).

Ο Γέρων Ισίδωρος έφυγε όπως ήρθε… Μόνος του χωρίς βοήθεια από κανέναν…

Όσοι τον υποβαστάζουν ενίοτε, νομίζουν ότι τον βοηθούν. Βλέπει ολοκάθαρα με της φωτεινής ψυχούλας του τα μάτια τα αμόλυντα, με τα μάτια της καρδίας του… Όσο ζούμε θα θυμόμαστε εκείνη την τόσο συγκινητική του επίσκεψη. Η φωτογραφία που βγάλαμε στο πλάι του κρατώντας το ευλογημένο μαξιλάρι της Αγάπης του, θα φωταγωγεί  πάντα τα μέσα μας σκοτάδια… 



Νώντας Σκοπετέας

Ημερολόγιο Όρους 2013








Native American Orthodox Christians






The Memory of Chains

Reflections on Orthodox Christian prison ministry

Daria Cortese, USA



‘ello there.

Fancy seein’ you here.

This is a blog about the Father, Son and Holy Spirit, vis-a-vis adventures in Orthodox Christian prison ministry.

All names have been changed except my own. None of this officially represents the views of the Orthodox Church, my home parish, the prison or the township in which it operates.

When in doubt, pray and ask your priest.









My new site

Native Americans met Orthodoxy